Lukata, bulanýn elinde emânet hükmündedir, yâni o mal, mülk edinmek için deðil, baþkasý nâmýna muhâfaza etmek (korumak) için alýnýr. Ancak sâhibi bulunmazsa ve fakir ise kendi kullanýr; deðilse fakir akrabâlarýna verir. (Ýbn-i Âbidîn)
Lukata; hastanelere ve fakîrlerin cenâzelerini kaldýrmaya sarf edilir (harcanýr). Çalýþamayacak hâlde olan kimsesiz fakirlere verilir. Sâhibine vereceðinden emîn olanýn, korumak için almasý sünnettir. Yerde helâk olacaksa, almasý farz olur. Bulan fakir ise, kendi kullanabilir. Sâhibi sonra çýkarsa, ya kabûl eder, yâhut bulana tazmin ettirir (ödettirir). (Kâsânî-Burhâneddîn Mergînânî)
|
